
Jakie dżdżownice do wermikompostownika?
W wermikompostowaniu nie każda dżdżownica się sprawdzi. Spośród ponad 6000 gatunków dżdżownic opisanych na świecie tylko nieliczne potrafią żyć i rozmnażać się w warunkach panujących w wermikompostowniku. Oto które wybrać i dlaczego tak ważne jest, by się nie pomylić.
Dlaczego nie każda dżdżownica się nadaje
Jak wyjaśniamy w artykule Ekologiczna rola dżdżownic, dżdżownice dzielą się na kilka grup ekologicznych. Typowe dżdżownice ogrodowe (tzw. „dżdżownice ryjące”, jak dżdżownica ziemna) drążą głębokie korytarze w glebie i żywią się ziemią już bogatą w materię organiczną: po prostu nie przeżyją w ciasnym środowisku wermikompostownika, pełnym świeżych odpadków. Do tego celu nadają się wyłącznie dżdżownice kompostowe — dżdżownice powierzchniowe, przyzwyczajone do życia w ściółce i rozkładającej się materii organicznej.
Trzy gatunki uznane w wermikompostowaniu
Wszystkie przydatne dżdżownice kompostowe należą do rodzaju Eisenia. Wyróżnia się wśród nich trzy gatunki:
Eisenia Andreï, nazywana „dżdżownicą kalifornijską”, choć pochodzi z Europy, ma charakterystyczny jaskrawoczerwony kolor. Woli świeże odpadki, ale gorzej znosi upały.
Eisenia Hortensis (znana też jako Dendrobaena veneta) jest większa i dobrze znana wędkarzom. Lepiej radzi sobie z twardszymi odpadkami, jest odporniejsza na wahania temperatury, zarówno letnie upały, jak i zimowe chłody, a w pierwszych dniach po zasiedleniu może przejawiać nieco skłonności do wędrówek.
Eisenia Foetida, czyli „dżdżownica obornikowa”, jest czerwona w szare lub żółte prążki. Woli materię już w zaawansowanym stadium rozkładu.
Te trzy gatunki świetnie współżyją w jednym wermikompostowniku: z biegiem miesięcy jeden z nich może zdominować pozostałe, po prostu dlatego, że najlepiej odpowiada mu miejsce ustawienia, klimat i rodzaj podawanych odpadków.
Niepozorne, ale bardzo skuteczne organizmy
Dżdżownice kompostowe mają cechy, które czynią z nich cennych sprzymierzeńców. Szybko się rozmnażają: od 8–10 tygodnia życia populacja może podwajać się co dwa–trzy miesiące. Są żarłoczne — każdego dnia potrafią przetworzyć ilość odpadków odpowiadającą połowie ich własnej masy. Są też wytrzymałe i żyją od dwóch do czterech lat, pod warunkiem że zapewni się im to, czego najbardziej potrzebują: stałą wilgotność, ciemność i temperaturę najlepiej w przedziale 15–25 °C. Cykl rozmnażania opisujemy szczegółowo w artykule Rozmnażanie dżdżownic kompostowych
Inna ciekawostka: dżdżownice te nie mają ani oczu, ani płuc. Oddychają przez skórę, stąd ich stała potrzeba wilgoci, a światło wyczuwają i instynktownie go unikają — dlatego natychmiast chowają się pod odpadkami, gdy tylko otworzą Państwo pokrywę wermikompostownika.
Gdzie znaleźć odpowiednie dżdżownice
Wbrew obiegowej opinii nie zaleca się zbierania dżdżownic prosto z ogrodu, jeśli nie można dokładnie rozpoznać gatunku: istnieje ryzyko wprowadzenia dżdżownic ryjących, które nie przeżyją, albo gatunków źle przystosowanych do zamkniętego środowiska skrzynki. Najpewniejszym rozwiązaniem jest zakup oznaczonych dżdżownic kompostowych u wyspecjalizowanego dostawcy — w Gospodarstwie z Moutta od ponad 15 lat wysyłamy nasze dżdżownice kompostowe Eisenia jako mieszankę trzech gatunków, aby start przebiegł bez przykrych niespodzianek. Bezpłatną alternatywę opisujemy też w artykule Jak zdobyć dżdżownice za darmo.
Dobrze karmione i w odpowiednich warunkach kilkadziesiąt dżdżownic może w ciągu jednego roku dać początek kilkuset potomkom.
Jak rozpoznać zdrową dżdżownicę
Zdrowa dżdżownica kompostowa jest aktywna, szybko kurczy się pod wpływem światła, a jej skóra jest wilgotna i lśniąca. Po osiągnięciu pewnego wieku zauważą Państwo na jej ciele zgrubienie: siodełko (clitellum). Ten jaśniejszy pierścień oznacza, że dżdżownica osiągnęła dojrzałość płciową i może się rozmnażać — to dobry znak, że populacja jest w świetnej kondycji i gotowa do wzrostu.




























